erdem şahin

Peynir Gemisi

2011-12-22T19:20:00.003+02:00

Yolda diye bir site var. Bu sitede sanırım yine 'Yolda' adlı grubun şarkıları var. Ne zamandır çok severek dinliyorum. Yakın zamanda yeni şarkıları da eklemişler. Benim tavsiyem şarkılara şuradan bir göz atmanız. İndirebiliyorsunuz.

Bir iki haftadır sık sık dinlediğim ve çok sevdiğim şarkılarının adı da Peynir Gemisi. Çok eğlenceli :)

Hans Rosling'in Çamaşır Makinesi

2011-04-02T15:16:00.007+03:00

Bu adamı ilk izlediğimde "Böyle bir sunum mümkün mü?" diye düşünmüştüm. İstatistiklerle bu kadar güzel oynayan başka birini daha görmedim. İstatistikleri çok iyi toparlıyor, ve dünyaya dair dertlerini bunlarla eğlenceli bir şekilde anlatıyor. Son sunumunda da çamaşır makinesi örneğini kullanarak dünyadaki gelir durumu ve enerji tüketimi ile ilgili mesajlar veriyor. Çok eğlenceli ve bilgilendirici.
TED'deki son sunumunu aşağıda bulabilirsiniz, "Hans Rosling and the magic washing machine":

İlgilisine iki ayrıntı daha vereyim:

Rosling'in bir de Gapminder adında bir şirketi var. Şirket misyonu şöyle açıklıyor:
"Fighting the most devastating myths by building a fact-based world view that everyone understands"
http://www.gapminder.org/

Bu şirketin Trendanalyzer adlı programını da 2007'de Google aldı. Public Data Explorer adında pek çok istatistikle dünyanın resmini çekebiliyorsunuz. Bu istatistiklere de şuradan ulaşabilirsiniz: http://www.google.com/publicdata/home

Avare Yıllar'ın başlangıcı

2011-03-27T14:07:00.001+02:00

"Yorgi, amcasının kızıyla evlenip, kepekçi dükkanını kapadıktan sonra mahalle futbol takımımız dağıldı. Gazi'yle başka bir kulübe geçtik, tabi Hasan Hüseyin de...

Ben iyi penaltı atıyordum. Gazi'nin kafaya çıkışları fevkaladeydi. Futbol ve onun meseleleri dışında, dünya vız geliyordu. Yalnız Hasan Hüseyin, kol ağızları tiftiklenmiş uzun ceketine rağmen, bir gün muhasebeci olup pirzola yiyebilmek için okulla bağlarını büsbütün koparmıyordu."

Orhan Kemal, Avare Yıllar

Çok Önemli Olaylar - 2. Bölüm

2010-12-05T22:54:00.007+02:00

Ve Biterken...

“Başladım yürümeye; bir de baktım yine baştayım, baştayım.”

Mavi Sakal

Askerlik yapmak gerçekten kötü bir şey. Askere gelen hemen herkesten benzeri şeyler duyarsınız. Bir genelleme yapacak olursak, “askerlik yapmak insanları askerlikten soğutuyor” diyebiliriz sanırım. Ama bu anti-militarist olmak gibi bir soğuma değil. Kimsenin askerliğin temel felsefesinden soğuduğu yok tabii ki, bu öyle bir askere gelmekle olacak iş değil. Hasan Abim, “Türk milleti askerliği sever, askeri değil” derdi. Tam da böyle durum. Sadece buradaki disiplin, işlerin verimsiz işlemesi, özgürlüklerin kısıtlanması, komutanların karılarından yedikleri fırçayı bile askerlerden çıkarabilmesi, -soğan soymak, tuğla taşımak, yerleri süpürmek gibi- askerlik yapmak dışında sayılan işlerle zamanın çoğunun geçmesi gibi şeylerden soğuyor insanlar. Yoksa adam gibi askerlik yapsalar – yani dağa çıkıp çatışsalar – askerliği sevecekler. Ben adam gibi askerlik yapsam da askerliği sevmezdim, ama daha önce söylediğim gibi tüfekle atış yapmak çok zevkli.

Devamı »

Çok Önemli Olaylar - 1. Bölüm

2010-12-05T22:42:00.006+02:00

Askerlik hep çok uzak bir yerdi. Nasıl olsa bir ara yurt dışına gidip orada üç sene çalışırdım. Olmadı master doktora filan yapacaktım; onları da yapınca yaş 35 olacaktı… Nerdeyse birden anlayıverdim sonradan, benim gibi yaşayınca askerlikten kaçamıyormuşsun.

Ve hayatımda yeni olan hemen hiçbir şey yaşamadığım çok önemli olaylar böylece başladı…

Askerlik Öncesi Dönem

“Her Türk asker doğar.”

Yohanna 11. emir

İstanbul’daki evi paketledim, üç eşit parçaya ayırıp arkadaşlarıma bıraktım. Derken Ordu’ya (şehir olan) doğru yollandım. Uzun süredir pek tatil yapmadığımdan ve stresli sayılabilecek çalışma hayatımdan olsa gerek, Big Lebowsky beni etkisi altına aldı. White Russian yapmayı öğrenip hemen her gün içmeye başladım. (Ordu’da kahve likörü bulamadığımdan, kremalı türk kahvesi likörü kullandım, yalan söylemeyeyim şimdi.) Kısacası, öyle yayıp yatıyordum, desem, çok iyi bir tanım yapmış olurum. Hiçbir şey yapmamayı ne kadar özlemişim.

Söz konusu askerlik olunca, hayatım boyunca hiç konuşamadığım tanıdıklarımla uzun uzadıya konuşabildiğimi fark ettim. Kimsenin bir dediği bir dediğini tutmuyordu ama olsun. “Üniversiteye gitti bizi unuttu Erdem”den, “Vatani görevini yapacak TC vatandaşı Erdem”e dönüşmenin verdiği bütün avantajları kullanarak herkesle bol bol konuştum. Ve bir dediğim bir dediğimi tutmuyordu.

Devamı »

Şiiri çok sevip şairi sevmeden - Mazot

2009-12-24T00:39:00.005+02:00

İsmet Özel'den, buyrunuz.

Mazot

Ağlamadan
dillerim dolaşmadan
yumruğum çözülmeden gecenin karşısında
şafaktan utanmayıp utandırmadan aşkı
üzerime yüreğimden başka muska takmadan
konuşmak istiyorum.

Şehre neden
esmer ve dölek yüzümle döndüm dağlardan
kar vakti tarlaları kımıldatan soluğum
niyedir sarmalasın vites dişlilerini
defneler, nakışlar yok
alnıma neden.

Devamı »

Ve Alper demosunu çıkardı...

2009-07-07T00:26:00.001+03:00

Şansın açık olsun Alperim, çok beğendim...

Lost & Found, Opening (2009)

Choose & Leave

2009-07-07T00:11:00.003+03:00

Emir kipinde iki şiirsel pasaj.

Biri Trainspotting, biri de Breton. Geçenlerde Sevda ve Mustafa'nın postalarından okudum ve ilk defa okumuş gibi oldum.

"Choose Life. Choose a job. Choose a career. Choose a family. Choose a fucking big television, choose washing machines, cars, compact disc players and electrical tin openers. Choose good health, low cholesterol, and dental insurance. Choose fixed interest mortgage repayments. Choose a starter home. Choose your friends. Choose leisurewear and matching luggage. Choose a three-piece suite on hire purchase in a range of fucking fabrics. Choose DIY and wondering who the fuck you are on

Sunday morning. Choose sitting on that couch watching mind-numbing, spirit-crushing game shows, stuffing fucking junk food into your mouth. Choose rotting away at the end of it all, pissing your last in a miserable home, nothing more than an embarrassment to the selfish, fucked up brats you spawned to replace yourselves. Choose your future. Choose life... But why would I want to do a thing like that? I chose not to choose life. I chose somethin' else. And the reasons? There are no reasons. Who needs reasons when you've got heroin?"

"Leave everything. Leave Dada. Leave your wife. Leave your mistress. Leave your hopes and fears. Leave your children in the woods. Leave the substance for the shadow. Leave your easy life, leave what you are given for the future. Set off on the road."

Bay Sommer'le Çocuk Bayramı

2009-04-24T00:11:00.010+03:00

İş yaşamına başladıktan sonra değişen pek çok şeyden biri de kitaplara olan yaklaşımım oldu. Daha az kitap okumaktan bahsetmiyorum; kitaplara bakışımın değişmesinden bahsediyorum. Eskiden kitap okumayı içten içe bir zorunluluk olarak değerlendirirdim. (Bunu yeni yeni anlıyorum.) Şimdiyse tamamen eğlenmek için okuyorum. Kafa boşaltmak için triller okumaya bile başladım.

Bugün tatil sayesindeki boş zamanımda canım güzel bir kitap çekti. Kendi kitaplarımı okumak istemedim. Yan odaya gittiğimde Selim’le Aykut elime Patrick Süskind’in Bay Sommer’in Öyküsü diye bir kitabını tutuşturdu. Odama geçtim ve nerdeyse bir nefeste okudum. Kitap oldukça kısa, o yüzden çabuk okunabiliyor. Tabi bir nefeste okuyabilmek için sevmek de gerekiyor. Kitabın girişine bayıldım, şöyle başlamış yazar:

“Daha ağaca çıktığım yaşlardaydı – çok, çok zaman geçti aradan, nice yıllar, onyıllar; boyum bir metrenin azıcık üstündeydi, yirmi sekiz numara ayakkabı giyiyordum ve uçacak kadar hafiftim – hayır, yalan değil, o zamanlar gerçekten uçabiliyordum – ya da en azından, ramak kalmıştı uçmama…

(…)

Ağaca çıkma konusunda da buna benziyordu durum: Tırmanmak hiç de güç değildi. Dalları hemen önünde görüyordu insan, eliyle dokunup kalınlıklarını sınayabiliyordu, kavrayıp kendini yukarı çekmeden önce. Ama aşağı inerken hiçbir şey görmüyordu göz; insanın az-çok körleşmesine, ayağıyla aşağıdaki dallarda basacak sağlam bir yer bulmaya çabalaması gerekiyordu, çoğu zaman da o yer sağlam çıkmıyordu işte, çürük ya da kaygan oluyor, ya ayak kayıyor ya da dal kırılıyordu; bu arada iki eliyle bir dala sıkı sıkı sarılmayan da yere taş gibi düşüyordu, düşme yasası denen, İtalyan bilgini Galileo Galilei’nin neredeyse dört yüzyıl önce keşfettiği ve hala geçerli olan ilkeler uyarınca.

Devamı »

Sonbahar

2009-01-01T19:05:00.003+02:00

Yeni yılın ilk günü, trafiksiz yollarda Taksim’e kolayca ulaşıp güzel bir çorba içtikten sonra, vizyondan çıkmadan önce Sonbahar’a gidebildim. Böyle filmleri görünce ve Türkiye’de çekildiğini bilince mutlu oluyorum.

Birkaç hafta önce, beğenirim umuduyla Issız Adam’a gitmiş ve sinir olmuştum. Bir sürü klişeyi arka arkaya koyunca ne bir senaryo ne de bir film oluyor. Filmin kötü olmasında da bir sorun yok, ama yönetmenin tamamen duygu sömürüsü üzerinden gitmesi, bir daha bir Çağan Irmak filmine gitmeyeceğimi garantiledi. Sonra Beyaz Melek’i aldım, bu sefer gündemi takip edebilmek için. Yorum yapmaya bile değecek bir film değil. Alakasız bir kovalamaca sahnesiyle başlayıp yine sömürü üzerinden kurgulanmış bir film.

Çok sinemaya gidemiyorum İstanbul’da, ama yeni yıla bir filmle başlamak oldukça keyifli oldu. Hele bu film bir de uzun zamandır izlediğim en güzel film olunca. Filme başlarkenki otobüs yolculuğu ve kahramanın otobüsten kıyıya vuran dalgaları izlemesi oldukça tanıdık bir görüntüydü benim için. Bu tanıdıklık ve Karadeniz’i özlemem bir yana, film boyunca yönetmen, hiçbir abartıya kaçmadan hikayeyi içine işletiyor insanın. Çok samimi ve gerçek hissi uyandırıyor film. Böylece film izlediğinizi unutuyorsunuz.

Sürekli üslup üzerinden konuştum filmler hakkında, Sonbahar’ın yakın geçmişe dair de büyük sözleri var, kimsenin gözüne sokmadan, oldukça insani bir açıdan. İzlemek gerek derim…

Bir konser üzerinden kısa müzik tarihim: Eski açık Metallica desene…

2008-09-20T00:09:00.013+03:00

Orta okuldayken adını ilk defa duyduğum, ön sırada oturan saçları her zaman hepimizden uzun arkadaşımın kafasını sıraya vurarak dinlediği bir grup vardı. Çocukla pek hoşlaşmazdım, dolayısıyla Metallica’yla da. Daha az eğitilmiştim ama daha nesnel değildim vallahi. Sonra liseye büyük şehre gittim, Türkiye’nin her yerinden ve bolca İzmir’den insanların olduğu bir yatılı okulda ikamet etmenin verdiği kültürel zenginliklerden biri de, karşı odamdaki gri renkli ve tek kasetçalarlı bir teypte duyduğum “Nothing Else Matters” idi. Sözlerini çok anlamadım, ama melodi ilgimi çekmiş ki usulca odaya dalıverdim. Elimde sütümle bir miktar şarkıyı dinledikten sonra arkasından “Unforgiven” geldi. Vay anasını dedim, bu da ne ola ki? Ön yargılarım biraz kırılmıştı.

Ordu’dayken yabancı müzik dinleyeceğim diye doldurttuğum ya da arkadaşlarımdan çektiğim karışık kasetlerdeki kadar biliyordum yabancı müziği. Bir de bir ara, yine o gri renkli teybin bizim evde olanından TRT3 olması kuvvetle muhtemel bir kanalda yabancı müzik dinler, İngilizce hocamın “toplu alınca ucuz oluyo” diyerek abone olmamı sağladığı Newsweek’ten öğrendiğim kelimeleri radyoda duyunca sevinirdim. (O vakitler, müzikteki yerli ve yabancı ayrımını çok

önemserdim.) Büyük şehirdeki yatılı okula gidince de, akşam etütlerinde Capital Radio’da Lady Speed Stick Top Ten Hit List’i dinler ve Blue Jean alırdım. Sonra birden dinlediğim şeyler değişmeye başladı. Önce Blue Jean almayı bıraktım, ki bu dergiyi almayı bırakmamın sebebi büyük oranda kendisidir. Önce iki tane Monsters of Rock albümü ve sonra da bir Metallica özel eki verdi. (Nitekim o sıralar Metallica İstanbul’a konser vermeye geliyordu.) Zaten hafif hafif kulağıma

Devamı »

Yalınlık ve Mesaj (Dört film üzerinden bakış)

2006-04-22T19:55:00.005+03:00

Filmlerin amacı, şu anki durumu üzerine, haddimi aşacağını düşündüğümden çok laf etmiycem. Kısa bir bakışla, belli bir sorunu eleştirmiş dört film üzerine konuşucam.

Lise yıllarımda bol miktarda şiir okurken, yolum, doğal olarak, bir yerde Ahmed Arif’le kesişmişti. Onun şiirlerini neden bu kadar çok sevdiğimi anlamam biraz zaman aldı. Önceleri delikanlı üslubunun, içimdeki, o yıllarda popüler olan deliyüreği uyandırdığını düşünmüştüm. Antolojilerle uğraşıp şairlerle ilgili yazılardan da kopya çekince, yalınlığın ne kadar çekici olduğunu farkettim.

Hotel Ruanda (Hotel Rwanda)’yı izlemeden önce kime sorsam ‘çok güzel film’ dedi. (Malumdur ki filmler hakkındaki eleştirilerimiz ‘çok güzel, ben beğendim, bence sinemaya gitmeye değmez’ gibi kısa cümleciklerle sınırlı genelde.) Sanırım, Belçikalıların bir halkı nasıl böldüğünü ve sonrasındaki olayları ibretle izlemek, hepimizde olduğu gibi, insani bir eleştirellik katıyordu bir süreliğine. Bu bakış açısını kazanmak -kısa süreli farkındalık- bir nevi rahatlama, ‘iyi insan’ olma duygusunu sağlıyordu.

Ben filmi beğenmedim. Çünkü filmde her türlü ayıp izleyicinin gözünün içine sokuluyor. Olduğu gibi değil, abartarak aktardıklarını düşünüyorum. Bu abartma havası, olayların ciddiyetini farketmemi engellemediyse de, filmle duygusal bir bağ kurmamı engelledi.

Benzeri bir savaş durumu Benini’nin ‘Kar ve Kaplan’ (La Tigre et la Neve) filminde de işleniyor. Orada da şaşkın bir aşık karısını kurtarmaya çalışırken verilen mesajlar hep arka planda. Örneğin kahramanımız Attilio Irak’ta bombaların arasındayken, ona telefon açan Roma’daki avukatının ailesiyle renkli bir sokakta yürüyor ve savaşı hiç umursamıyor. Ben böyle mesajların daha vurucu olduğunu düşünüyorum. Filmin böyle ciddi bir konuyu ‘sulu’ bir şekilde işlemesine tepki duyanlar da var tabi ki. Yalnız, genel olarak mesajların topluma hangisi ile daha iyi ulaştığı konusunda iddialı değilim.

Bütün bunların yanında, Mussolini sonrası dönemin İtalya’sında ortaya çıkan yeni-gerçekçilik akımının en ünlü temsilcisi Bisiklet Hırsızları (Ladri di Biciclette, solda) filminde yönetmen De Sica, olayları olabildiğince çıplak bir şekilde, izleyicinin bir

taraf tutmasını sağlamaktan çok olan bitene ilgisini çekerek anlatıyor yoksulluk-işsizlik sorununu. Pekala bu hikayeyi izleyen birini gözyaşlarına boğabilirdi. Bunun yerine izleyicinin sürekli sorgulamasını sağlayacak şekilde kullanmış kamerasını.

Rosetta (sağda), Dardenne kardeşlerin ödüllü filmi de, Bisiklet hırsızlarında 40 yıl sonra böyle bir yalınlığı hatırlatıyor ve Belçika’daki işsizlik sorununu masaya yatırıyor. Bir genç kızın iş bulabilmek için neler yaptığını, birinci dünyanın kenara atılmış bir bölgesindeki hayatını yine nesnel bir uslüpla önümüze getiriyor. Filmden sonra hükümet Rosetta yasası da denilen, işsizlerin durumunu iyileştirmek üzere bir yasa çıkartıyor. Yalın olduğu kadar güçlü de bir film.

Gelecekte sinema nereye doğru gider pek bir öngörüm yok. Fakat Rosetta’ya altın palmiye veren jüri başkanının dedikleri beni umutlandırıyor: “Yalnızca sinemanın geleceği olduğunu hissettiğimiz şeyi seçtik ve şu anda marjinal olanın gelecekte merkezi bir konuma geleceğini sezdik.” (David Cronenberg’in 24 Mayıs 199 tarihli Libération gazetesindeki demecinden.)

Hatıralar Üzerine

2005-11-01T05:42:00.002+02:00

İnsan hayatı boyunca pek çok tecrübe yaşar. Bu tecrübelerin akılda yer edenlerine hatıra diyelim. Hatıralar iyi ve kötü olmak üzere ikiye ayrılır. Ama genel olarak hatıra “iyi hatıra” ile özdeştir. İnsanın hatıralarına bakıp “of”, “hey gidi”, “ulan be” gibi ünlemler kullanması genelde ergenlik çağı sonlarına doğru sıklaşır. Hayat boyu artarak devam etmesi kişinin kötümserliği olarak yorumlanabilir. Çünkü bir ademoğlu, sürekli hatıra tazeleme eğilimindeyse gününü yeterince renkli yaşayamıyordur. Benzeri bir şekilde, eğer bir insan hatıralarını düşünme eğilimindeyse, o kişinin zamanı daha renksiz vuku bulur. Yani hatıraların dozunu ayarlamadaki beceri hayatı net şekilde etkilemektedir.

Paralel mantıkla sürekli albümlere bakmanın, yıllık okumanın, eski arkadaşlarla anı tazelemenin, daha çok, zararı vardır.

Bir insan;

“Gün içinde yaşadıklarına beyin yorduğu süre” < “Geçmişte yaşadıklarına beyin yorduğu süre”

önermesini gerçekliyorsa, pekala intihar edebilir.

(Bir calculus sınavı öncesi, 2002)

Ek: Daha sonra benzer bir temanın, Friedman'ın 'Dünya Düzdür' kitabında olduğunu farkettim. Telif hakkı talep etmeyi düşünmüyorum :)

Babaannem, dedem ve lacivert spor ayakkabılarım

2005-11-01T04:23:00.006+02:00

“Bir insanın entelektüel olabilmesi için üç üniversite bitirmesi gereklidir, yalnız bunlardan birisini dedesi, birisini babası, birisini de kendi bitirecek.” diye bir söz duymuştum. Entelektüelliğin ne olduğunu anlamaya çalıştığım zamanlardı; daha sonra ise umursamadım. Önce babamı düşündüm, durumu fena değildi; adam koskoca 'doktor bey', her ne kadar köyde büyümüş olması onu üniversiteli ortalamadan ayırsa da.

Dedemi düşününceyse iş değişti. Beni her gördüğünde şirin şirin gülen, köyün bıraksanız hepsinin kendisine ait olduğunu iddia edecek kadar hayalci(!) ve yüzünün başka yerinde sakal çıkmadığı için, tıraş olmadığı zamanlarda köyde top sakallı gezen şen bir entel.

Büyüklerle ilişkiler konu olduğunda, saygıda az kusur eden iyi bir çocuk olduğumu düşünürüm hep. Bir ara dedemin babaannemi annesinin evine kadar döverek götürdüğünü öğrenince dedeme sinirlenip köye inadına 3 ay gitmemem dışında. Allah'tan tarih öğretmenim Osmanlıların Doğu Anadolu'da öldürdüğü bir sürü insandan bahsederken, “Her olay o zamanki şartlara göre yorumlanmalı.” demişti de; hem Yavuz Sultan Selim'i hem de dedemi affetmiştim.

Hem düşününce babaannem de az sayılmazdı. Küçükken yaptığım ilk mühendislik uygulamalarından biri, babaannemin en fazla ne kadar sessiz kaldığını ölçmekti. 'Su geçirmez' olduğu iddia edilse de her zaman su geçiren ve ekranında dört rakamdan fazla göremediğim dijital saatimin saniye kısmını kullanıyor ve her zaman babaannemin en uzun sessiz kaldığı süreyi aklımda tutuyordum. Sonuç hala aklımda ve hala inanamıyorum: 5 saniye.(Malum saatte saniyeden küçük birim yoktu.) Aşağı yukarı yarım saat bekledim hem de; ne kadın ama!

Ne zaman köye gitsek, köydeki diğer “kafadar” arkadaşları ile babama ne kadar hasta olduğunu anlatırdı. Babam da babaannemin kanser(!) olmasından kaynaklanan ağrılarını vitaminle çözebilirdi. “Plasebo”nun ne demek olduğunu “Every you every me” diye bir şey duymadan öğrenebilmiştim böylece. Ama hala renkli hapların daha güçlü olduğuna inanma eğilimim olduğunu itiraf etmeliyim.

Köydeki evimiz yüz yılı aşın bir süredir ayakta olan ahşap ağırlıklı bir evdi, tipik bir Karadeniz evi. Okuldaki arkadaşlarıma bu tarihi eserle hep hava atardım; ama dedem ve babaannem Gapçuk Amedin Siliman'ın yaptırdığı betonarme ve sıvaları gözken eve hep özenirlerdi. Bir çocuğun şatosu, onlar için rüzgarı içine alan bir yığıntıydı. Bir gün dedem her sene söylediği şeyi yaptı ve yeni evimize başladı; bu ne yazıkki bir tarihin yıkılmasını gerektirdi. Yerineyse dört katının ikisi yapılmamış, sıvaları kurala uygun olarak gözüken modern köy evi yapılmıştı. Artık babamın futbol oynayabilmek için evden nasıl kaçtığını dinlemez olmuştuk. Romantik bir üslupla bakmaya çalıştığım “bir tarih yıkıldı” konusuna ne dedem ne babaannem, ne de babam üzüldü. Babam, kendi payımıza düşen kata yaptırdığımız dairenin banyosunda ışık ve sıcak su olmasına seviniyor; geniş balkonumuzdaki hamağı ise bütün arkadaşlarına anlatıyordu. Ama bilmiyordu ki dedem onu 4. katta bir odaya kilitlese futbol oynamak için kaçamaz; hatta plastik doğramalı, ses ve ısı yalıtımlı camlar yüzünden onu çağıran arkadaşlarını bile duyamazdı.

Yeni evimizden dedem çok memnundu. Çünkü yeni eve çocuklarının ve torunlarının daha çok geleceğini düşünüyordu. Benzeri dertlerle köye uydu anteni ve 55 ekran bir Vestel bile almıştı. Ben de bu sayade uzaktan kumandalardaki renkli düğmelerin dedem ve özellikle babaannem gibi pratik yaşlılar için ne kadar önemli olduğunu öğrendim. Uydu kurulu bir sistemde istediği kanala en kısa zamanda ulaşan kişi, büyük ihtimalle babaannemdi.

Onun bu pratikliğini pek çok yerde görebilirdiniz. Örneğin pancar çorbasındaki pancarlar, bahçeden koparıldıktan sonra en fazla üç kere bölünüp kaşıktan daha büyük olarak önünüze sürülebilirdi. Babaannemin yaptığı, hatırladığım ilk pancar çorbasını içtiğimde bunu onun tarzı sanmış ve anneme, “Niye pancarları bu kadar küçük doğruyorsun?” diye sormuştum. O da, “Daha rahat ye diye.” demişti. Mantıklıydı.

Yeni evimizin inşaat görüntüsü pek biteceğe benzemiyor. Hem sıva ve tuğlalarıyla birleşince yeni nesil köy mimarisine hizmet de ediyor sayılabilir. Biz de, daha çok babamın fotoğraf çekme merakından, pek çok görüntüyü kaydediyor ve mimari gelişime dökümantasyon hizmeti veriyoruz.

Bu fotoğraflardan biri, sanırım hayatımda çektirdiğim en güzel fotoğraf. (Aşağıda) Dedem fotoğrafa son anda girmiş gibi ve yüzünde o şeker gülümsemesi. Babaannem yine bıkkın ama fotoğraf çektirdiği için yüzünde varsayılan bir gülümseme. Benimse o sıra moda olan , “boya lekeli” görünen bir tişört, kardeşimin verdiği kolyem ve sezon sonundan yirmi üç milyona aldığım ispanyol paça kotum var üzerimde. Ama bu fotoğrafa ne zaman baksam aklım ayaklarıma gidiyor.

Ülkealan'dan binbir pazarlıkla alıp, iyi pazarlık yaptığımı düşündüğüm için kendimle gurur duyarak giydiğim ayakkabım. Onları kaybetmek beni çok üzmüştü.

Babaannemin ayağında ise lastikler doğal olarak. Çünkü Ülkealan'da satılan hemen her şey ilgisi dışında.

İnsanın büyüklerini sevme grafiği 0-18 yaş arası oldukça değişken, yer yer sinüsoidal bir yol izleyebilir. Lakin bir yerden sonra onları çok seversiniz. Tabi kariyeriniz için onlarla görüşmeyi feda etmeniz gerekecektir. Bu oldukça normaldir. O yüzden hepinizin, benim yaptığım gibi bir fotoğraf çektirip odanızda arasıra görebileceğiniz bir yere koymanızda fayda vardır. Gönül isterki pek çok anlamı olan o fotoğrafta, bir lacivert ayakkabıya takılacak kadar hesapçı olmayın. Ama insan işte...

Baslangic

2005-11-01T01:55:00.003+02:00

Boyle seylere baslayan insanlarin (blog olusturmak gibi) hep geceleri basladigini, ya da geceleri baslamaya karar verdiklerini dusunurum.

Ben de oyle yaptim.